skip to Main Content

Woorden geven aan je gevoel

Bart heeft problemen met zijn gezondheid. Hij is tijdelijk gestopt met zijn studie vanwege verschillende klachten. Zijn studiecoach wijst hem erop dat het belangrijk is om eens te praten over wat hem bezighoudt. Bart wil zijn studiecoach graag ter wille zijn en maakt een afspraak voor een coachsessie met paarden.

Afgelopen week had Bart zijn tweede afspraak. We besluiten om een wandeling te gaan maken met het paard en ondertussen te praten. Bart neemt het paard mee aan een halster met touw.

Wij zijn met elkaar in gesprek. Het paard graast aan de kant van het pad. Dan hier een pluk gras, dan daar een pluk gras. Bart loopt gehoorzaam met het paard mee, hij volgt het tempo van het paard en en laat zich soms door het paard voorttrekken aan het touw.

Ik vraag aan Bart hoe het gaat met het paard. “Prima”, zegt hij. Daarna vraag ik wie de leiding heeft. Bart kijkt opeens op en kijkt me recht aan. Deze vraag komt zichtbaar bij hem binnen. Hij zegt “Het paard! En dat is precies wat er altijd gebeurd. Ik volg altijd anderen.”

Ik geef Bart de tijd om deze uitspraak even te laten doordringen. Daarna vraag ik hem hoe dat voor hem is. Bart geeft aan dat hij het niet prettig is om door het paard heen en weer getrokken te worden. En dat hij dit gevoel vaak herkent wanneer hij anderen volgt.

Dit herkennen van zijn gevoel, zorgt ervoor dat Bart woorden kan geven aan zijn gevoel. Hij vertelt dat hij anderen ook volgt, terwijl dit niet goed voelt. Bart herkent dat hij in het volgen van anderen regelmatig over zijn eigen grenzen heen gaat. Dit zorgt voor een vervelend gevoel. Het uitspreken van deze woorden geeft Bart ruimte om zijn gevoel serieus te nemen en daarna andere keuzes te maken.

Door de inzichten uit dit gesprek is Bart gemotiveerd om aan de slag te gaan met het aangeven van grenzen, eerst bij het paard en daarna in het dagelijks leven.